Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

90 lat Loretto

2018-05-09 10:54

Magdalena Kowalewska
Edycja warszawska 19/2018, str. VI

Magdalena Kowalewska
Dziś w Loretto odbywają się rekolekcje, dialogi małżeńskie czy spotkania AA

W maju 1928 r. bł. ks. Ignacy Kłopotowski zakupił 130-hektarowy majątek Zenówka. Tak się rozpoczęła historia sanktuarium – polskiego Loretto

Las, zieleń, cisza i śpiew ptaków. W pobliżu malownicza rzeka Liwiec, która nieopodal ma swoje ujście do Bugu. Zaledwie 60 km dzieli Warszawę od tej duchowej oazy, którą jest sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej. Spacery leśnymi alejkami pomiędzy budynkami rekolekcyjno-klasztornego kompleksu sprzyjają kontemplacji. Korzystnie na zdrowie wpływa również mikroklimat przesycony balsamicznym sosnowym powietrzem.

W maju 90 lat temu ówczesny warszawski proboszcz praskiej parafii Matki Bożej Loretańskiej przy kościele św. Floriana ks. Kłopotowski zakupił 130-hektarowy majątek Zenówka. Błogosławiony kapłan pragnął ożywić w Polsce kult Matki Bożej Loretańskiej. Duchowny postarał się o zmianę urzędowej nazwy miejscowości Zenówka na „Loretto”, pisane przez dwa „t”. W ten sposób nieznany wcześniej majątek otrzymał nazwę nawiązującą bezpośrednio do sanktuarium Świętego Domku Matki Bożej w Loreto we Włoszech.

Loretto nie tylko dla loretanek

Od początku istnienia Loretto było związane z siostrami loretankami, zgromadzeniem, które założył także bł. Kłopotowski. Loretto miało być miejscem odpoczynku nie tylko dla sióstr zakonnych, ale także dla dzieci z ubogich rodzin pochodzących ze stołecznej Pragi i okolic, ale także ze Śląska, które spędzały tutaj kolonie. Zimą schronienie znajdowały tutaj bezdomne kobiety. Loretto stało się miejscem nie tylko charytatywnych dzieł, ale przede wszystkim nieustającej modlitwy i maryjnego kultu. Założyciel loretanek pragnął, aby to właśnie tutaj siostry upowszechniały kult Matki Bożej. Jeden z nieistniejących domków przeznaczył na kaplicę, gdzie modlił się przez wiele godzin przed Najświętszym Sakramentem, spowiadał i posługiwał jako duszpasterz. Dziś do tego miejsca prowadzi leśna ścieżka ze stacjami różańcowymi, a w miejscu dawnej kaplicy stoi kapliczka z napisem informującym, że ks. Ignacy Kłopotowski właśnie tutaj sprawował Msze św. Po drugiej stronie drogi w lesie znajduje się cmentarz sióstr loretanek. Tutaj w 1932 r. z warszawskich Powązek sprowadzono szczątki ich założyciela, które spoczywały na cmentarzu w Loretto do 2000 r. Po ekshumacji doczesne szczątki błogosławionego przeniesiono do sarkofagu w kaplicy Matki Bożej Loretańskiej.

Reklama

Loretto w czasie okupacji

Wybuch II wojny światowej i nadciągający front zmusiły loretanki do opuszczenia tego miejsca.

– Siostry przed ucieczką wszystko, co było dla nich cenne wraz z kluczami do domu, ukryły w grocie Matki Bożej z Lourdes – opowiada „Niedzieli” przełożona generalna loretanek matka Aniceta Borowska. – Maryja ochroniła ukryte rzeczy, bo nic ni zginęło.

Loretanki nie tylko pomagały partyzantom ukrywającym się w pobliskich lasach, dostarczając im ciepły posiłek, ale także opatrywały tych, którzy w lasach koło Wyszkowa zostali ranni. W klasztorze urządzono konspiracyjny szpital polowy dla żołnierzy AK.

Siostry z heroicznym poświęceniem opatrywały rannych oraz asystowały przy operacjach, które przeprowadzał dr Konstanty Ślidziewski oraz Feliks Perl Szypiński.

Ukrywały cywilów i ocaliły niejedno ludzkie życie. Żadna z sióstr za udzielaną pomoc nie zginęła z rąk niemieckiego okupanta.

Działanie Matki Bożej

Do Matki Bożej Loretańskiej przybywali między innymi znany poeta ks. Jan Twardowski oraz prymasi Polski – kard. Wyszyński i kard. Glemp. Do Loretto na odpoczynek przyjeżdżał również ks. Jerzy Popiełuszko. Czuł się tutaj bezpieczny. Wyczuwając swoją męczeńską śmierć, ks. Jerzy prosił o modlitwę, aby w czasie śmierci nie był sam.

W 1952 r. siostry rozpoczęły budowę kaplicy, w której znajduje się wierna kopia figury z włoskiego Loreto. Mimo wielu utrudnień ze strony komunistycznych władz kaplica w stanie surowym powstała w 1959 r., a w 1960 r. odprawiona została pierwsza Eucharystia. Wykańczanie budowy i elewacji zewnętrznej trwało do 1971 r.

Figura Matki Bożej Loretańskiej została ufundowana przez Teresę i Józefa Pawliczków z Freiburga. Została wyrzeźbiona w ciemnym drewnie w pracowni artystycznej w Mediolanie, a poświęcona w Świętym Domku Matki Bożej we włoskim Loreto. Umieszczono ją w ołtarzu głównym w kaplicy w nocy z 11 na 12 grudnia 1981 r. – w przeddzień ogłoszenia stanu wojennego w Polsce. Pierwsze modlitwy miały więc charakter wyjątkowo patriotyczny.

Kult maryjny rozrastał się. Do polskiego Loretto zaczęli przybywać liczni pielgrzymi z różnych stron Polski. – Sama Matka Boża działała. Cisza przyciągała wiernych. Prosili o zdrowie, o potomstwo i wypraszali liczne łaski – wylicza matka generalna. Figura w Roku Wiary peregrynowała również po diecezji warszawsko-praskiej. – Był to wielki czas łaski.

Od ponad 30 lat na uroczystości odpustowe we wrześniu do Czarnej Madonny w Loretto pielgrzymuje ponad 10 tysięcy pątników. W niewielkiej kaplicy z figurą Matki Bożej Loretańskiej łatwo o ciszę i skupienie. Po prawej stronie ołtarza znajdują się relikwie bł. ks. Kłopotowskiego. Tutaj można zostawiać swoje intencje.

Rozwój Loretto

Współczesne Loretto cały czas się rozwija i staje się coraz popularniejsze na duchowej mapie polskich sanktuariów. To miejsce nieustannej modlitwy i wypraszanych łask za wstawiennictwem Matki Bożej i założyciela Loretto bł. ks. Ignacego Kłopotowskiego. Tutaj małżonkowie zażegnują spory, wypraszają dar potomstwa, osoby konsekrowane przeżywają dni skupienia, a uzależnieni od alkoholu uczestniczą w spotkaniach anonimowych alkoholików. Loretto jest jak duchowy szpital i długo można byłoby wymieniać „cuda”, jakie w tym miejscu można otrzymać.

Przyjeżdżają całe rodziny. Dzieci pierwszokomunijne razem z rodzicami i swoimi duszpasterzami w białym tygodniu pielgrzymują do Matki Bożej. Przy sanktuarium jest plac zabaw i miejsce na ognisko. Loretanki organizują między innymi rekolekcje z uzdrowieniem zranień, pielgrzymki czytelników „Różańca” i Rodziny Loretańskiej, a także piknik dla najmłodszych czytelników „Anioła Stróża”. Tutaj działa też Loretańskie Centrum Rodziny „Domus Sancta”. Siostry prowadzą też Dom Pomocy Społecznej dla kilkudziesięciu kobiet w podeszłym wieku z różnych stron Polski.

Przybywający pielgrzymi nie mieszczą się w kaplicy, dlatego też Msze św. w okresie letnim sprawowane są na zewnątrz. Odpowiadając na potrzeby wiernych, zgromadzenie w 2013 r. rozpoczęło budowę świątyni ku czci Matki Bożej Loretańskiej. Obecnie trwają prace wykończeniowe we wnętrzu świątyni. Pragnieniem sióstr jest, by podczas odpustu we wrześniu Eucharystia była celebrowana w nowym kościele. Jeszcze wiele jest do zrobienia – m.in. organy, ławki, konfesjonały, ołtarze i inne przedmioty kultu.

***


Każdy może wesprzeć budowę świątyni przez przekazanie darowizny na nr konta 83 1600 1127 1847 9095 0000 0001
z dopiskiem „Na działalność kultu religijnego – budowa kościoła w Loretto”

Tagi:
Loretto

Nowa świątynia w Loretto

2018-09-04 13:45

mak
Edycja warszawska 36/2018, str. VI

Przybywający do Loretto pielgrzymi już dawno nie mieszczą się w kaplicy. To dla nich powstał nowy kościół

Magdalena Kowalewska
Podwarszawskie Loretto

Dla Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej poświęcenie nowego kościoła jest wielką radością. – Pobłogosławienie świątyni jest spełnieniem realizacji Bożych planów, którymi kieruje Matka Boża – mówi w rozmowie z „Niedzielą” s. Brygida Olędzka CSL.

W tym roku znajdujące się koło Wyszkowa Loretto obchodzi 90. rocznicę powstania. W maju 1928 r. bł. ks. Ignacy Kłopotowski zakupił 130-hektarowy majątek Zenówka. Tak się rozpoczęła historia tego sanktuarium, polskiego Loretto. Kult Matki Bożej Loretańskiej w tym miejscu cały czas rozrasta się. Od ponad 30 lat na uroczystości odpustowe we wrześniu do Czarnej Madonny w Loretto pielgrzymuje ponad 10 tys. pątników. Wśród nich są pielgrzymi, którzy pieszą idą do Matki Bożej Loretańskiej aż z Drohiczyna. Wierni nie mieszczą się w kaplicy, dlatego też Msze św. w okresie letnim sprawowane są na zewnątrz. Odpowiadając na potrzeby wiernych, zgromadzenie postanowiło wybudować nową świątynię. – Przybywa coraz więcej pielgrzymów. W nowej świątyni będą mogli znaleźć lepsze warunki do modlitwy, skupienia i spotkania z Matką Bożą – zaznacza s. Brygida Olędzka CSL.

Budowana od 2013 r. świątynia nawiązuje do architektury kościołów włoskich w Asyżu oraz klasztoru benedyktynów na Monte Cassino. Rozpoczęcie budowy miało miejsce w Roku Wiary, gdy w diecezji warszawsko-praskiej peregrynowała figura Matki Bożej Loretańskiej. 23 maja 2013 r. zgromadzenie uzyskało pozwolenie na budowę kościoła. – To symboliczna data, ponieważ wtedy Kościół obchodził po raz pierwszy święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana – zaznacza s. Brygida.

Loretto to też miejsce duchowej formacji. Od kilku lat prowadzone są tutaj rekolekcje dla rodzin, młodzieży, osób starszych. Odbywają się też spotkania anonimowych alkoholików. W ostatnich rekolekcjach dla rodzin z dziećmi uczestniczyło ponad sto osób. Zgromadzenie ma nadzieję, że nowa świątynia będzie dla pielgrzymów i uczestników rekolekcji miejscem, w którym będą wypraszać wiele łask za pośrednictwem Matki Bożej Loretańskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Abp Mokrzycki na synodzie: nie ma ważniejszego środowiska niż rodzina

2018-10-17 18:04

vaticannews / Watykan (KAI)

Nie ma ważniejszego środowiska wychowawczego niż rodzina. W niej właśnie przekazywane są te wartości, które kształtują dziecko na dalsze lata życia. Przed południem mówił o tym na Synodzie Biskupów abp Mieczysław Mokrzycki. W swym wystąpieniu metropolita lwowski podkreślił, że rozłam między pokoleniami jest w pewnej mierze skutkiem tego, iż w rodzinie nie przekazuje się pewników i wartości. I to trzeba zmienić.

Ks. Adrian Płachno

Abp Mokrzycki wskazał, że rodzina ma istotny wpływ na funkcjonowanie psychiczne człowieka, jego późniejsze wybory etyczne i moralne, na aktywność zawodową, na jakość relacji, jakie nawiązywał będzie w wieku dojrzałym. „Relacje między rodzicami i ich potomstwem, przeżywanie radości i smutku, wzajemna troska o siebie, sposób przeżywania sytuacji konfliktowych i problemów, wzajemne odnoszenie się do siebie dzieci w rodzinie, itd. – wszystko to wpływa na proces dojrzewania i późniejsze wybory. Aktywne słuchanie, szczera rozmowa na tematy ważne, precyzyjne przekazywanie komunikatu, udzielanie szybkiej i w miarę pełnej odpowiedzi na pytanie, stawiane przez dziecko, krytyka zachowania, a nie osoby, uczenie dzieci odkrywania swoich prawdziwych uczuć są bardzo ważne. Rodzą one klimat szczerości i zaufania, niezbędny w procesie dojrzewania” – mówił abp Mokrzycki

Przypomniał, że psychologia wyraźnie wskazuje, że pierwsze lata mają decydujący wpływ na dalsze życie. Dobrze przeżyte dzieciństwo, właściwe relacje wyniesione z domu, dają również nadzieję na pozytywną przyszłość, i odwrotnie – negatywne doświadczenia z dzieciństwa są ciężarem, często nie do uniesienia, w latach późniejszych.

Metropolita lwowski zauważył, że główny ciężar wychowawczy spoczywa na rodzicach, a od ich zaangażowania zależy jakość nowych pokoleń. Właśnie w rodzinie, w jego relacji z rodzicami, młody człowiek uczy się pierwszych zasad społecznego współżycia. Przypomniał wypowiedzi Jana Pawła II, który m.in. podkreślał, że „pierwszym miejscem, gdzie rozpoczyna się proces wychowawczy młodego człowieka jest dom rodzinny”. Takie również było nauczenia Benedykta XVI. W liście apostolskim „O pilnej potrzebie wychowania” przestrzegał przed obarczaniem dzieci winą za negatywne zachowania, ponieważ – jak podkreślał – dzisiejsze dzieci nie są „inne od tych, które rodziły się w przeszłości”, ale zmianie uległ jedynie ich sposób wychowania. Benedykt XVI nie negował istnienia „rozłamu między pokoleniami”, ale zaznaczał jednocześnie, że „jest on raczej skutkiem tego, że nie przekazuje się pewników i wartości”.

Abp Mokrzycki podkreślił, że sposobem na naprawę relacji miedzy rodzicami i dziećmi w rodzinach jest zatem powrót do podstawowych zasad wychowawczych, sprawdzonych i zweryfikowanych w historii. „Do podstawowych zasad należą między innymi: przywrócenie autorytetu rodziców; budowanie postawy zaufania i szczerości; świadome i osobiste angażowanie się w proces wychowawczy młodych osób; budowanie relacji opartych na cnotach, a nie na emocjach; gotowość do poświęcenia i ofiary; właściwej troski o innych, szczególnie słabych i pokrzywdzonych; podkreślenie wartości postaw etycznych i moralnych bardziej, niż praktycznych i czysto ekonomicznych, itd.” – mówił na synodzie metropolita lwowski podkreślając, że to tylko niektóre z wielu czynników, które pozwolą młodym ludziom właściwie odczytać i realizować swoje powołanie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Przed nuncjaturą odsłonięto i poświęcono pomnik św. Jana Pawła II

2018-10-18 17:22

mp / Warszawa (KAI)

Przed budynkiem Nuncjatury Apostolskiej w Warszawie 18 października br. odsłonięto i poświęcono pomnik św. Jana Pawła II. Aktu odsłonięcia dokonali kard. Stanisław Dziwisz i nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio w obecności wysokich rangą przedstawicieli Kościoła i władz państwowych.

episkopat.pl

Uroczystość rozpoczął śpiew "Barki", ulubionej pieśni Jana Pawła II. Po niej odczytano fragment Ewangelii św. Łukasza.

Głos zabrał kard. Kazimierz Nycz, metropolita warszawski, który powiedział, że odsłonięcie pomnika wieńczy obchody 40. rocznicy wyboru Jana Pawła II na Stolicę Piotrową. Jak zaznaczył, głównym ich akcentem było budowanie "tożsamości i pamięci" wokół nauczania, które pozostawił nam jako swoje dziedzictwo św. Jan Paweł II. Podkreślił potrzebę zachowania wierności jego bardzo bogatemu nauczaniu, które jest stale aktualne i powinno być dla nas busolą.

Przypomniał, że pomnik stanął w miejscu szczególnym, jakim jest Nuncjatura Apostolska w Warszawie, która za pontyfikatu Jana Pawła II została na nowo otwarta po ponad 50 latach przerwy. Tutaj przygotowywano najważniejsze decyzje dotyczące Kościoła w Polsce, m. in. historyczną reformę kościelnych struktur administracyjnych w 1992 r., tutaj też podczas kilku pielgrzymek do Polski zamieszkiwał Jan Paweł II oraz podejmowano ważne decyzje personalne.

Po wystąpieniu kard. Nycza, bezpośrednio przed poświęceniem pomnika, zabrał głos kard. Dziwisz. "Wdzięczność jest potrzebą ludzkiego serca, dlatego też z wdzięczności Bogu za dar świętego papieża w 40. rocznicę pontyfikatu Jana Pawła II został ufundowany i postawiony na dziedzińcu Nuncjatury Apostolskiej w Polsce jego pomnik, który teraz poświęcamy. Miłosierny Boże, przyjmij nasze dziękczynienie za dar apostolskiego życia i posłannictwa św. Jana Pawła II. Za jego wstawiennictwem pomóż nam wzrastać w miłości do Ciebie i odważnie głosić miłość Chrystusa wszystkim ludziom. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen" - powiedział osobisty sekretarz papieża Polaka.

Po tych słowach kardynał Dziwisz wraz z abp. Pennacchio podeszli do monumentu, odsłonili go i poświęcili. Na pomniku z brązu widnieje napis: „Świętemu Janowi Pawłowi II w czterdziestą rocznicę wyboru na Stolicę Piotrową, 16. X. 2018”.

Na zakończenie uroczystości wszystkim obecnym błogosławieństwa udzielił kard. Stanisław Dziwisz, a następnie zgromadzeni przeszli na salony Nuncjatury Apostolskiej, aby wysłuchać oficjalnych przemówień.

Wiceminister Spraw Zagranicznych Bartosz Cichocki podziękował w imieniu najwyższych władz Rzeczypospolitej Polskiej za „bezcenną inicjatywę pomnika, szczególnie, że przypada ona w stulecie polskiej niepodległości oraz 40. Rocznicę wyboru Jana Pawła II”. Dodał, że 40-lecie pontyfikatu sprzyja intensyfikacji debaty nad dziedzictwem Jana Pawła II, w której „aktywnie uczestniczą najwyższe władze Polski”. Jako przykład wymienił wizytę Prezydenta RP Andrzeja Dudy z małżonką w Watykanie i jego spotkanie z papieżem Franciszkiem, jak i modlitwę u grobu św. Jana Pawła II. Przypomniał, że prezydent zaprosił papieża do złożenia wizyty w Polsce w przyszłym roku i zadeklarował gotowość do współpracy przy jej ewentualnych przygotowaniach. Wspomniał też złożoną w czerwcu br. wizytę premiera Mateusza Morawieckiego w Watykanie i jego spotkanie z Ojcem Świętym.

Minister nawiązał też do przypadającego w przyszłym roku 100-lecia odnowienia relacji dyplomatycznych pomiędzy Polską a Stolicą Apostolską. Odnosząc się do usytuowania pomnika, stojącego przed nuncjaturą tuż przy alei Szucha, powiedział, że cieszy go niezmiernie, iż postać Jana Pawła II skierowana jest w kierunku Ministerstwa Spraw Zagranicznych, co dla jego pracowników będzie okazją do szczególnej refleksji, zwłaszcza w trudnych momentach.

W imieniu Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej zabrał głos abp Jan Romeo Pawłowski. W swym wystąpieniu skupił się na wybitnych postaciach, jakie w ostatnim stuleciu pracowały w Nuncjaturze Apostolskiej w Warszawie. Wśród nich wymienił pierwszego nuncjusza po odzyskaniu niepodległości abp. Achillesa Ratti, który potem został papieżem Piusem XI, prałata Giovanni Battista Montiniego, późniejszego papieża Pawła VI, abp. Józefa Kowalczyka, pierwszego nuncjusza po 50 latach komunizmu oraz abp. Celestino Migliore, który pracował tu dwukrotnie, najpierw na początku lat 90-tych, a później jako nuncjusz.

Z kolei kard. Dziwisz, ponownie zabierając głos, podziękował gorąco nuncjuszowi Pennacchio za wzniesienie pomnika, które dokonuje się w kontekście 40-lecia wyboru Jana Pawła II oraz 100-lecia niepodległości. Podzielił się też licznymi wspomnieniami z okresu wyboru Karola Wojtyły w 1978 r. Przypomniał, że już po śmierci Pawła VI pewne media oraz przedstawiciele Watykanu wspominali o możliwości wyboru metropolity krakowskiego. Tak więc, kiedy na pierwsze konklawe w sierpniu 1978 r. kard. Wojtyła odjeżdżał z Kolegium Polskiego w Rzymie, żegnali go wszyscy zamieszkujący tam księża. A kiedy kardynał nie został wybrany i powrócił, wszyscy byli przekonani, że za drugim razem, po śmierci Jana Pawła I, też nie zostanie wybrany. W imieniu Kolegium żegnał go więc już tylko jego rektor, ks. Józef Michalik, późniejszy metropolita przemyski. „Kardynał jednak nie powrócił” – przypomniał jego osobisty sekretarz.

Kard. Dziwisz wspominał także podniosłą atmosferę na Placu św. Piotra zaraz po wyborze Jana Pawła II i niezwykłe, wręcz entuzjastyczne przyjęcie ze strony ludu rzymskiego, po zaledwie kilku ciepłych słowach wypowiedzianych przez nowego papieża. Wspominał też atmosferę ulgi i radości, jaka towarzyszyła kolacji wśród kardynałów uczestników konklawe, zaraz po wyborze.

Przypomniał, że sam Jana Paweł II, pomimo zmęczenia, natychmiast po tej kolacji udał się do swojego pokoju, aby kilka godzin pierwszej nocy po wyborze poświęcić pracy nad przygotowaniem swego programowego przemówienia do kardynałów, które wygłosił następnego dnia rano. Pisał je po łacinie, nie korzystając z żadnych pomocy czy słowników.

„Po 40 latach od wyboru, to co głosił św. Jan Paweł II, wydaje się równie aktualne. Dziękujemy za dar Jan Pawła II, za ten wspaniały pontyfikat” – skonstatował kard. Dziwisz.

Na zakończenie nuncjusz Salvatore Pennachio, dziękując za przybycie przedstawicielom Stolicy Apostolskiej, polskich władz i Episkopatu, podkreślił, że sam się czuje duchowym synem Jana Pawła II, gdyż przez niego został wyświęcony na biskupa oraz przez wiele lat z nim współpracował, pracując na licznych placówkach dyplomatycznych w odległych częściach świata. Nuncjusz poinformował przy okazji, że poświęcony dziś pomnik św. Jana Pawła II nie jest pierwszym przez niego ustanowionym, ale że wcześniej postawił 25 analogicznych pomników (tego samego artysty) w różnych krajach gdzie pracował m. in.: w Indiach, Tajlandii, Sinapurze, Laosie, Birmie, Malezji, itp. Przyznał, że obecny pomnik miał przygotowany już 2 lata temu, ale czekał z jego uroczystym postawieniem w Warszawie na 40. rocznicę wyboru Jana Pała II.

„Proszę o orędownictwo św. Jana Pawła II, aby orędował w niebie za Kościołem w Polsce” – zakończył nuncjusz.

W uroczystości wzięli udział m. in.: abp Jan Romeo Pawłowski z sekretariatu stanu Stolicy Apostolskiej, Prymas Polski abp Wojciech Polak, abp Józef Kowalczyk były nuncjusz apostolski i Prymas Polski senior, b. nuncjusz apostolski w Słowenii i innych krajach abp Juliusz Janusz, abp Henryk Nowacki, b. nuncjusz na Słowacji, polscy arcybiskupi metropolici: abp Marek Jędraszewski, abp Stanisław Budzik, abp Sławoj Leszek Głódź, abp Tadeusz Wojda, abp Wacław Depo, abp Andrzej Dzięga, abp Adam Szal, ponadto biskupi: bp Artur Miziński, bp Piotr Libera, bp Józef Guzdek, bp Romuald Kamiński, biskupi pomocniczy warszawscy, bp Jerzy Samiec, prezes Polskiej Rady Ekumenicznej, ks. Doroteusz Sawicki, delegat prawosławnego metropolity Warszawy i Całej Polski Sawy, polskie MSZ reprezentował wiceminister Bartosz Cichocki a kancelarię prezydenta min. Adam Kwiatkowski i kapelan ks. Zbigniew Kras.

Autorem pomnika jest włoski artysta Armado Benato.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem