Reklama

Dar Fundacji Krasickich z Leska na rzecz nowego kościoła w Guzowie

2018-10-03 17:41

Anna Dermont

Anna Dermont

Kacper z Siecina hr. Krasicki poprzez założoną przez niego Fundację Krasickich z Leska ofiarował na rzecz nowego kościoła w Guzowie obraz Chrystus z Krzyżem. Obraz pochodzi z XVII wieku. Został namalowany w stylu kolonialnym Wicekrólestwa Peru.

Dar dla kościoła w Guzowie jest wyrazem zawierzenia Bogu rodu Krasickich w 100 lecie odzyskania przez Polskę niepodległości. Założyłem Fundację Krasickich z Leska by pielęgnować tradycję i pamięć mojego rodu. Jestem także blisko związany z rodem Sobańskich z Obodówki i Guzowa, dlatego naturalne dla mnie było by, podobnie jak moi przodkowie, wspierać kulturę i Kościół katolicki w Polsce – mówi Kacper Krasicki, założyciel Fundacji Krasickich z Leska.

Jestem ogromnie wdzięczny Fundacji Krasickich z Leska za dar, który będzie stanowił jeden z ciekawszych obiektów ruchomych nowo powstającej Świątyni. Budowany kościół w Guzowie jako wotum w 100 lecie odzyskania przez Polskę Niepodległości będzie obiektem wyjątkowym i wsparcie przez Fundację Krasickich z Leska jest wyrazem niezwykle hojnego mecenatu w obszarze kultury – powiedział Michał Sobański, inicjator budowy kościoła w Guzowie.

Reklama

Idea budowy kościoła w Guzowie narodziła się w 1880 roku. Zbiegła się w czasie z nadaniem Felixowi Sobańskiemu tytułu hrabiego papieskiego przez ojca św. Leona XIII. Tytuł był uhonorowaniem wielkich zasług Sobańskiego jako hojnego filantropa i dobrodzieja Kościoła katolickiego. Władze carskie sprzeciwiły się jednak budowie świątyni. Ostatecznie Sobańscy wybudowali kaplicę dworską złączoną integralnie z pałacem. Michał hr. Sobański – prapraprawnuk Felixa postanowił wybudować w Guzowie kościół i powrócić tym samym do zamysłu swego antenata.

Fundacja Krasickich z Leska została powołana w celu pielęgnowania tradycji i pamięci rodu hrabiów z Siecina Krasickich, ze szczególnym uwzględnieniem linii małopolskiej bachórzecko-leskiej, szczególnie zasłużonej dla kultury polskiej. Fundacja Krasickich pragnie także kultywować pamięć rodów spokrewnionych w ostatnich stu pięćdziesięciu latach z Krasickimi: hrabiów Lubicz-Orlowskich z Malejowiec i Jarmoliniec oraz hr. Sobańskich z Obodówki i Guzowa. Starać się będziemy otaczać opieką dawne siedziby rodzinne oraz chronić i gromadzić dzieła sztuki i zabytkowe przedmioty związane z Krasickimi, Orłowskimi i Sobańskimi. Naszym zamiarem jest zachowanie pamięci o chlubnej roli arystokracji polskiej i europejskiej. Wiek XX położył kres jej przywództwu naturalnemu i uświęconemu przez tradycje i wieki historii Polski, ale jej zasługi na polu kultury, sztuki i polityki nie powinny zostać zapomniane w XXI wieku.

Tagi:
Warszawa

Inauguracja obchodów setnej rocznicy utworzenia Biskupstwa Polowego w Polsce

2018-12-02 20:22

kos / Warszawa (KAI)

Biskup polowy Józef Guzdek przewodniczył Mszy św. w katedrze polowej Wojska Polskiego, podczas której odbyła się inauguracja jubileuszu setnej rocznicy utworzenia Biskupstwa Polowego w Polsce. Podczas Eucharystii poświęcony został medalion pamiątkowy, który zostanie wmurowany w ściany katedry 5 lutego, podczas centralnej uroczystości obchodów jubileuszowych. 5 lutego 1919 r. papież Benedykt XV powołał do istnienia Biskupstwo Polowe w Polsce – instytucję duszpasterstwa wojskowego dla żołnierzy Wojska Polskiego.

Cezary Piwowarski/ pl.wikipedia.org

Na początku Mszy św. bp Guzdek podkreślił, że tegoroczny Adwent jest szczególnym dla wiernych diecezji wojskowej z uwagi na stulecie powołania Biskupstwa Polowego.

W czasie dzisiejszej liturgii bp Guzdek poświęcił medalion, który zostanie wmurowany w ściany katedry. Wyjaśnił, że w ciągu najbliższego roku w kościołach garnizonowych będą umieszczane medaliony pamiątkowe, przypominające o stu latach posługi biskupów polowych oraz kapelanów wojskowych wśród żołnierzy.

Medalion, wykonany z brązu, przedstawia pastorał pierwszego biskupa polowego – Stanisława Galla w otoczeniu pięciu herbów kolejnych ordynariuszy wojskowych. W otoku umieszczony jest napis: „1919 * SETNA ROCZNICA POWOŁANIA BISKUPSTWA POLOWEGO W POLSCE 2019 * W SŁUŻBIE BOGU I OJCZYŹNIE”.

W homilii biskup polowy podkreślił, że jedną z trosk Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego oraz dowódców odradzającej się po okresie zaborów armii polskiej było zorganizowanie służby duszpasterskiej, której kapelani towarzyszyliby i kształtowali żołnierskie sumienia do ofiarnej służby sprawie bezpieczeństwa Ojczyzny. – Służba duszpasterska została stworzona po to, aby dbać o wartości duchowe żołnierzy, aby te wartości rozwijać. Ówcześni dowódcy rozumieli, że choć potrzebna jest siła miecza, to jeszcze ważniejsza jest siła ducha. Bo jeśli nie ma ducha patriotyzmu, nie ma tego ducha, który każe człowiekowi złożyć najwyższą ofiarę na ołtarzu Ojczyzny, nie ma nadziei na bezpieczne jutro – mówił bp Guzdek.

Ordynariusz wojskowy przypomniał postać bp. Stanisława Galla, który 5 lutego 1919 r. został mianowany przez papieża Benedykta XV biskupem Wojsk Polskich. – Pierwszy biskup polowy zapisał się jako wytrawny duszpasterz i organizator. W pierwszych miesiącach swojej posługi spotkał się ze wszystkimi kapelanami stawiając jasno wymagania tym, którzy mają towarzyszyć polskiemu żołnierzowi. Wielokrotnie udawał się także na spotkania z żołnierzami, którzy strzegli granic odrodzonego państwa polskiego. Ponadto erygował ponad 70 parafii wojskowych oraz zabiegał o budowę kościołów i kaplic garnizonowych – powiedział bp Guzdek.

Ordynariusz wojskowy podkreślił, że rozpoczynający się w Ordynariacie Polowym rok jubileuszowy jest okazją do wyrażenia wdzięczności poprzednim biskupom polowym oraz kapelanom, którzy w okresie ostatnich stu lat towarzyszyli żołnierzom z posługą duchową. Przypomniał postacie kapelanów, ogłoszonych przez Kościół błogosławionymi: bł. ks. kmdr. ppor. Władysława Miegonia, męczennika Dachau, który wraz ze swoimi żołnierzami poszedł do niewoli niemieckiej oraz o. Michała Czartoryskiego, dominikanina, rozstrzelanego razem z rannymi powstańcami warszawskimi. Dodał, że także i dziś kapelani towarzyszą żołnierzom w ich służbie nie tylko w kraju, ale i na misjach pokojowych.

Nawiązując do rozpoczynającego się dziś Adwentu przypomniał, że jest on okresem oczekiwania na przyjście Jezusa Chrystusa. – Czuwajcie, abyście nie stracili tego, co zyskujecie w wymiarze duchowym. Czuwajcie, abyście nie stracili tego, co najcenniejsze – wolność i niepodległość. Potrzebni są żołnierze – stróże naszego domu ojczystego a także księża kapelani, którzy strzegą i pielęgnują ducha patriotyzmu i postawę wierności złożonej przysiędze wojskowej. Zachęcam wszystkich do modlitwy za naszą Ojczyznę. Służmy jej pracą w czasie pokoju, ale bądźmy też czujni na wszelkie zagrożenia i gotowi stanąć do walki w obronie naszej wolności – powiedział.

Mszę św. koncelebrowali ks. płk January Wątroba, wikariusz generalny biskupa polowego, ks. płk Mariusz Tołwiński, proboszcz katedry polowej, ks. płk SG Zbigniew Kępa, notariusz kurii Ordynariatu Polowego i ks. kpt. Marcin Janocha, sekretarz biskupa polowego.

We Mszy św. uczestniczyli wierni diecezji wojskowej oraz liczna grupa harcerzy.

Centralne uroczystości związane z obchodami setnej rocznicy powołania Biskupstwa Polowego w Polsce odbędą się w lutym przyszłego roku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Przygotowanie do spowiedzi

2018-02-16 08:19

Bardorf Eduard/pl.fotolia.com

Modlitwa przed spowiedzią:

Ojcze Niebieski, Ty znasz mnie do głębi – znasz każdy szczegół mego życia.
Przeznaczyłeś mnie do życia z sobą w wieczności, często o tym zapominam.
Jestem słaby, niestały, tak łatwo się wybielam, usprawiedliwiam.
Pozwó1 mi widzieć siebie tak, jak Ty mnie widzisz.
Osądzać bez wybiegów intencje, jakimi kieruję się w życiu.
Oświeć mnie, abym rozpoznał swe grzechy przeciw Tobie i przeciwko moim bliźnim.
Abym miał odwagę uznania, że źle postępuję, że potrzebuję zmiany postępowania, myślenia, nawrócenia.
Daj łaskę prawdziwego żalu i poprawy, abym doznał radości Twojego przebaczenia.
Niech Twoje miłosierdzie, Boże, uleczy moje rany, wzmocni moją wolę pełnienia Twojej woli.

Kiedy ostatni raz byłem u spowiedzi?
Czy odprawiłem zadaną pokutę?
Czy wynagrodziłem Bogu i bliźniemu za wyrządzone krzywdy?
Czy podjąłem wysiłek wyzbywania się swoich wad, słabości, nałogów?

Oceniając swoje postępowanie, stańmy przed obliczem Boga i odpowiedzmy sobie na
następujące pytania:

PIERWSZE I NAJWAŻNIEJSZE PRZYKAZANIE MÓWI:

Miłuj Pana, Boga swego, całym sercem, całym duszą, całym swoim umysłem, całym sobą.

Czy modlę się rano i wieczorem? Czy była to prawdziwa rozmowa mego serca z Bogiem, czy tylko zwykła formalność?
Czy szukam u Boga rady, pomocy w cierpieniach, pokusach?
Czy zastanawiam się nad tym, jaka jest względem mnie wola Boża?
Czy w niedziele i święta uczestniczę we Mszy św. i troszczę się o to, by uczestniczyli w niej wszyscy domownicy?
Czy proponuję swym bliskim wspólną modlitwę?
Czy w niedziele nie wykonuję prac niekoniecznych?
Czy wyznaję otwarcie swoją wiarę przez udział w niedzielnych Mszach św., w procesjach publicznych i wówczas, kiedy mnie o to pytają?
Czy wspieram materialnie działalność parafii? Czy interesuję się jej potrzebami?
Czy nie uchylam się od udziału w pracach na jej rzecz?
Czy w miarę swoich możliwości biorę udział w działalności grup modlitewnych, grup troszczących się o katechizację dzieci i młodzieży?
Czy wspomagam dzieła dobroczynne na rzecz ubogich, ludzi znajdujących się w trudnych okolicznościach?
Czy staram się poznać naukę Kościoła przez lekturę stosownych książek, uczestniczenie w rekolekcjach, udział w spotkaniach grup formacyjnych?
Czy zachęcam do tego swoich bliskich, swoje dzieci?
Czy odrzucam horoskopy, karty do tarota, wróżbiarstwo, magię, treści głoszone przez
wysłanników sekt i czuwam, by moi bliscy nie dali się w nie uwikłać?
Czy czytam systematycznie katolicką prasę, słucham katolickich rozgłośni radiowych,
oglądam katolickie programy telewizyjne?
Czy oponuję, kiedy bluźni się Bogu, niesłusznie krytykuje Kościół?

DRUGIE Z NAJWAŻNIEJSZYCH PRZYKAZAŃ MÓWI:

Miłuj bliźniego jak siebie samego.

Miłujcie się wzajemnie tak, jak Ja was umiłowałem (por. J 13,34).
Kto mówi, że miłuje Boga, a bliźniego ma w nienawiści, jest kłamcą (por. 1 J 4, 20).

Czy szanuję rodziców?
Czy nie wyrządzam im przykrości, nie lekceważę, czy troszczę się o ich potrzeby?
Czy się za nich modlę?
Czy nie daję dzieciom złego przykładu (klątwy, pijaństwo, nieprzyzwoite żarty, stosowanie przemocy, spędzanie zbyt dużo czasu przed telewizorem)?
Czy troszczę się o wychowanie dzieci w poszanowaniu godności własnej i innych?
Czy wiem, jakie filmy oglądają? Jakie czytają czasopisma, książki? Z kim przebywają?
Co robią z otrzymanymi pieniędzmi? Gdzie spędzają wolny czas? Czy nie pobłażam ich moralnym przewinieniom (lenistwu, samolubstwu, lekceważeniu bliźnich, przemocy, kradzieży, pijaństwu)?
Czy interesuję się zachowaniem dzieci w szkole, wymagam od nich szacunku dla nauczycieli, odrobienia zadanych lekcji?
Czy nie wtrącam się zbytnio w życie rodzinne dorosłych dzieci, wzniecając konflikty?
Czy żyję w zgodzie z rodzeństwem, krewnymi i kolegami w szkole, w pracy?
Czy traktuję życzliwie sąsiadów, współpracowników? Czy nie żywię do nich pretensji, urazów? Czy nie zazdroszczę im sukcesów, nie mszczę się, nie wzniecam nieporozumień?
Czy solidnie wypełniam swoje obowiązki w pracy?
Czy nie zatrzymuję lub nie pomniejszam słusznego wynagrodzenia za pracę?
Czy nie szkodzę swojemu zdrowiu przez picie alkoholu, palenie?
Czy nie trwonię pieniędzy na hazard (gry w karty, loterie)?
Czy nie prowadziłem samochodu po wypiciu alkoholu lub z nadmierną szybkością?
Czy nie używałem narkotyków lub nie dostarczałem ich innym?
Czy kogoś nie uderzyłem, nie pobiłem?
Czy unikam złego towarzystwa?
Czy nie byłem powodem rozbicia własnej lub innej rodziny?
Czy jestem czysty w myślach, pragnieniach?
Czy nie oglądam filmów pornograficznych, czy nie kupuję takich czasopism?
Czy nie lubuję się w nieprzyzwoitych rozmowach, żartach?
Czy nie dopuściłem się z kimś nieprzyzwoitych czynów?
Czy nie zdradziłem współmałżonka?
Czy szanowałem poczęte życie?
Czy nie dokonałem aborcji lub nie namawiałem do niej?
Czy nie przywłaszczyłem sobie cudzej rzeczy, mienia publicznego, czy go bezmyślnie
nie niszczyłem?
Czy nie dałem się skusić łapówką?
Czy oddałem długi, pożyczki?
Czy nie jestem chciwy, pyszałkowaty? Czy nie wynoszę się nad innych?
Czy nie chce zawsze postawić na swoim, skupić uwagi tylko na sobie?
Czy umiem przebaczyć, być wyrozumiałym, cierpliwym, ustępliwym, usłużnym?
Czy pomagam w codziennych pracach domowych?
Czy nie uchylam się od odpowiedzialności za życie wspólnoty lokalnej, narodowej?
Czy nie głosowałem na ugrupowania lub ludzi mających programy niezgodne z nauką katolicką?
Czy zachowuję umiarkowanie w jedzeniu?
Czy nie kupuję zbyt kosztownych lub niekoniecznych rzeczy?
Czy nie odmawiam wsparcia ludziom wyciągającym do mnie rękę po pomoc?
Czy pomagam innym, zwłaszcza swoim krewnym?
Czy, na miarę swych możliwości, wspieram potrzebujących, zwłaszcza osoby starsze, wdowy, sieroty, rodziny wielodzietne, bezdomnych, chorych, potrzebujących leczenia, ofiary kataklizmów?
Czy pamiętam, że kubek wody podany bliźniemu jest pomocą samemu spragnionemu Jezusowi?
Czy nie kłamałem i czy z tego nie wynikła jakaś szkoda?
Czy nie mówiłem źle o innych, nie oczerniałem ich, nie rzucałem podejrzeń?
Czy nie zazdrościłem innym powodzenia?
Czy dotrzymuję obietnic?
Czy miałem odwagę bronienia prawdy?
Czy prostowałem krzywdzące opinie o innych?
Czy nie powtarzałem niesprawdzonych plotek?
Czy w piątki zachowywałem wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych?
Czy w Środę Popielcową i Wielki Piątek zachowywałem post ścisły?
Czy jest we mnie prawdziwa chęć przemiany życia, czy tylko uzyskania rozgrzeszenia?
Jaka jest moja wada główna?

AKT ŻALU

Boże, mój Ojcze, żałuję za me złości jedynie dla Twej miłości.
Bądź miłościw mnie grzesznemu, całym sercem skruszonemu.
Boże, choć Cię nie pojmuję, jednak nad wszystko miłuję. Nad wszystko, co jest stworzone, boś Ty Dobro Nieskończone.

SPOWIEDŹ

Spowiedź rozpoczynamy znakiem krzyża i słowami:
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Ostatni raz byłem u spowiedzi...
Nałożona pokutę odprawiłem.
Obraziłem Pana Boga następującymi grzechami:
Po wymienieniu grzechów mówimy:
Więcej grzechów nie pamiętam.
Za wszystkie serdecznie żałuję.
Proszę o pokutę i rozgrzeszenie.
Czekamy na wypowiedzenie nad nami słów rozgrzeszenia przez kapłana, modląc się np. słowami:
Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu... lub: Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nade mną.

Modlitwa papieża Klemensa XI

Wierzę w Ciebie, Panie, lecz wzmocnij moją wiarę,
Ufam Tobie, ale wspomóż moją nadzieję,
Miłuję Ciebie, lecz uczyń moją miłość bardziej gorącą.
Żałuję za moje grzechy, ale spraw, bym żałował doskonalej.
Uwielbiam Ciebie jako Stwórcę wszechrzeczy.
Napełnij mnie swoją mądrością. Otocz swoją dobrocią
Chroń swoją potegą. Ofiaruję Ci moje myśli,
aby trwały przy Tobie; moje słowa i uczynki,
aby były zgodne z Twoją wolą; i całe moje postępowanie,
aby było życiem wyłącznie dla Ciebie.
Chcę tego, czego Ty chcesz. Chcę, jak Ty chcesz i jak długo chcesz.
Proszę Cię, Panie, abyś oświetlił mój rozum,
pobudził moją wolę, oczyścił intencje, uświęcił serce.
Daj mi, Dobry Boże, miłość ku Tobie i wstręt do moich wad,
szczerą troskę o bliźnich i pogardę tego,
co sprowadza na świat zło.
Pomóż mi zwyciężyć pożądliwości – umartwieniem,
skąpstwo – jałmużną,
gniewliwość – łagodnością,
a lenistwo – pracowitością.
Spraw, bym był skupiony w modlitwie,
wstrzemięźliwy przy posiłkach, dokładny w pracy,
wytrwały w podejmowanych działaniach.
Naucz mnie, jak małe jest to, co ziemskie,
jak wielkie to, co Boskie.
Jak przemijające, co doczesne, jak nieskończone, co wieczne.
Proszę o to przez Chrystusa, mojego Pana. Amen.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Światło, które łączy

2018-12-16 20:48

Marian Florek

Marian Florek/Niedziela
Przekazanie Betlejemskiego Światła Pokoju bp. Andrzejowi Przybylskiemu

W dniu 16 grudnia 2018 r. na Jasnej Górze już po raz 28. zapłonęło Betlejemskie Światło Pokoju.

Dostarczyli je harcerze Związku Harcerstwa Polskiego. Odbyło się to podczas Mszy św., której przewodniczył bp Andrzej Przybylski, biskup pomocniczy częstochowski. W homilii główny celebrans zaapelował, by wszyscy obecni dzisiaj na Jasnej Górze poczuli się odpowiedzialnymi stróżami światła, ale nie takiego symbolicznego tylko za światło z Betlejem, któremu na imię Chrystus. Na końcu bp Przybylski poprosił wszystkich, aby codziennie dodawali do tego Światła swojego osobistego żaru.

Zobacz także: Homilia bp. Andrzeja Przybylskiego

Przedtem uczestnicy wydarzenia spotkali się w sali i. A. Kordeckiego, gdzie po oficjalnych powitaniach i przemówieniach wysłuchano programu pt. „Łączy nas światło”. Potem były przemówienia gości, życzenia, modlitwa, łamanie się opłatkiem oraz śpiew kolęd wspólnie z zespołem „Kamyczki”. Harcmistrz Przemysław Kowalski z Hufca ZHP Częstochowa

Zobacz zdjęcia: Przekazanie Betlejemskiego Światła Pokoju na Jasnej Górze

powiedział, że Betlejemskie Światło Pokoju, które przywędrowało na Jasną Górę pod hasłem „Łączy nas światło” powinno łączyć ludzi przede wszystkim w służbie innym. Pragnieniem harcerzy – kontynuował rozmówca – jest dotrzeć do najbardziej potrzebujących, do ludzi starszych i chorych. A duszpasterz harcerzy ks. Grzegorz Paszka zwrócił uwagę na głęboki sens Betlejemskiegio Światła, które jest przypomnieniem, iż właśnie w Betlejem narodził się Zbawiciel świata- Jezus Chrystus.

Innymi punktami spotkania był bieg patrolowy oraz podsumowanie i nagrodzenie zwycięzców konkursu plastycznego w trzech kategoriach: rysunku, szopki i wieńca, oraz złożono wotum z okazji 100.Rocznicy Odzyskania Niepodległości.

Inicjatywa Betlejemskie Światło Pokoju wyszła od Austriaków, którzy w 1986 r. juako pierwsi zapalili Betlejemskie Światło od lampy oliwnej wiszącej w Grocie Narodzenia. W tym roku tego zaszczytu dostąpił 11-letni harcerz Niklas Lehner, który następnie przekazał światełko delegacjom harcerzy z różnych krajów. Zgodnie z tradycją, polscy harcerze otrzymują je od harcerzy słowackich. Ceremonia przekazywania światła odbywa się raz w Polsce, raz na Słowacji. W tym roku miało ono miejsce w niedzielę podczas uroczystej Mszy św. w słowackiej miejscowości Svit. I tak poprzez Jasną Górę, Kraków i Zakopane Światełko Pokoju dociera do wszystkich, do tych mających pokój w sercu i tych którzy tego pokoju pragną.

Związek Harcerstwa Polskiego organizuje Betlejemskie Światło Pokoju od 1991 roku. Tradycją jest, iż ZHP otrzymuje Światło od słowackich skautów. Przekazanie Światła odbywa się naprzemiennie raz na Słowacji raz w Polsce. Polska jest jednym z ogniw betlejemskiej sztafety. Harcerki i harcerze przekazują Światło dalej na wschód: do Rosji, Litwy, Ukrainy i Białorusi, na zachód do Niemiec, a także na północ – do Szwecji.

Organizatorzy: Komenda Hufca ZHP Częstochowa, IV SH „Kamyk” im. hm. Aleksandra Kamińskiego Partnerzy: Chorągiew Śląska ZHP, Klasztor o.o. Paulinów na Jasnej Górze

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem